Deze ontdekkingstocht doe je niet alleen

Hoi, wat leuk dat je deze blog leest. Vorige maand nam ik jullie voor het eerst mee op ontdekkingstocht. Ik schreef over ons dochtertje van 7 jaar en hoe we uiteindelijk de diagnose ASS kregen. Voor ons maakt de diagnose geen verschil, ze mag zijn wie ze is. Wel vinden we het fijn dat we handvatten krijgen om haar beter te helpen. Hier wil ik in deze blog eens verder op in gaan. 

Een praatje in de bibliotheek

Een paar weken geleden kwam ik een oud klasgenootje tegen van de PABO. We raakte aan de praat en het gesprek ging al snel over onze gezinnen. We hadden het een beetje over de leeftijd van de kinderen en op een of andere manier ook over de ontwikkeling van kinderen.
Hier kan je natuurlijk alle kanten mee op maar ze vertelde behoorlijk pittige verhalen.
Fijn natuurlijk, soms moet je gewoon even je verhaal kwijt en kunnen dingen je in de opvoeding best raken en reden tot zorg geven. Ik kon daar best over mee praten. Tot ik aan haar vroeg of ze ook fijne begeleiding of hulp heeft. Ik kreeg een antwoord van… “Nou zo erg is het ook weer niet… Ja, dan komt er zeker zo’n mens bij je thuis vertellen hoe het moet en zo… Nou, dat weet ik toch zeker zelf wel… Nee hoor, we moeten hier gewoon even zelf doorheen. We hopen wel dat het snel beter gaat en we er weer grip op hebben…”

Waarom zoveel weerstand?

Is dat zo? Moet je dit echt alleen doen? Tuurlijk niet!
Hier krijg ik wel een beetje de kriebels van hoor.
Als je kind zijn been breekt dan ga je toch gelijk naar een dokter en hoop je op een snelle en goede behandeling? Je wilt het beste voor je kind.
Waarom ligt er in dingen over ontwikkeling/de werking van je brein, dan nog zo’n enorme taboe?
Ik begrijp het niet. Zeker niet als ik kijk wat de begeleiding ons oplevert.
Ja, je moet je misschien kwetsbaar opstellen, vraagt het veel van je en je moet soms dingen anders doen dan je misschien eerder deed. Maar niks is verplicht en alles gaat in overleg.
Ook op het gebied van ontwikkeling en je brein heeft je kind toch recht op een goede behandeling…!

Verschil tussen werk en thuis

In mijn werk en opleiding heb ik veel geleerd over gedrag en ontwikkeling. Ik vind dit altijd super interessant. Elke schooljaar juist weer leuk om ook kinderen in de klas te hebben die wat extra zorg en begeleiding nodig hebben.
Toch zijn veel dingen thuis net iets anders. Je staat er dan middenin in plaats van aan de zijlijn.
Je bent 24 uur per dag betrokken bij je kind en je eigen gevoel/emotie speelt natuurlijk ook mee.

Tip

Daarom kan ik alleen maar zeggen: heb je vragen? Ga op zoek naar hulp.
Kijk wat bij je past, praat erover, zoek iemand om te sparren, vraag tips. Je hoeft het absoluut niet alleen te doen. Graag weg met die taboe!
Je bent juist super sterk als je actief gaat kijken naar wat helpend is.
Doe het voor de toekomst van je kind.

Abonneer
Laat het weten als er
1 Reactie
Oudste
Nieuwste Meest gestemd
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties
janyke
4 maanden geleden

Ja eens, het blijft jammer dat er nog vaak zo’n verschil wordt gemaakt tussen hulp op “lichamelijk” en “psychisch” gebied. We hebben nou eenmaal een brein en dat heeft ook af en toe wat coaching of begeleiding nodig, net zoals andere onderdelen van het lichaam dat hebben 🙂

Dit artikel delen
Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on linkedin
LinkedIn
Meer artikelen

Gedicht ‘Warboel’

Onzichtbare warboel Aan mijn gezicht is vaak niet af te leiden hoe ik mij daadwerkelijk voel. Anderen zien een nuchtere, vaak vrolijke vrouw. Een vrouw die alles in het leven

Een autismecoach, iets voor jou? Deel 2

Op 23 juli heb je deel 1 kunnen lezen van ‘een autismecoach: iets voor jou?’. Hierin is gesproken over meer leren over autisme, meer leren over jezelf naast je autisme,

Mijn schooltijd

Hey! Welkom bij blog nummer 2. In mijn vorige blog heb ik het al een beetje gehad over mijn schooltijd, vandaag zal ik hier meer over schrijven. De basisschool Regulier

Dit artikel is geschreven door

© evenontprikkelen 2021 alle rechten voorbehouden